Showing posts with label അനുഭവം. Show all posts
Showing posts with label അനുഭവം. Show all posts

22 September 2009

ദോഹ കടപ്പുറത്തെ ബ്ലോഗര്‍മാര്‍...(Doha bloggers meet 2009)


പെരുന്നാളിന്റെ സുന്ദരന്‍ ബിരിയാണി മയക്കത്തിനിടയിലും അയല്‍ റൂമുകാരന്‍ ഗുല്‍സാറിനെയും ചവിട്ടിയെഴുന്നെല്‍പ്പിച്ചു കോര്‍ണിഷ് ലേക്ക് (ന്നു വച്ചാ....കടാപ്പുറം) പോകുമ്പോള്‍ മജ്ജയും മാംസവുമായി ജീവനോടെ ഒരു ബ്ലോഗറെയെങ്കിലും കാണാമല്ലോ എന്നായിരുന്നു മനസ്സില്‍
എന്നിട്ടോ??....
കണ്ടു ഒന്നിനെയല്ല ഒരുപാടെണത്തിനെ.....
നല്ല നീളോം വീതീം വണ്ണോം ഒക്കെയുള്ള കിടിലന്‍ ബ്ലോഗര്‍മാര്‍....കൂട്ടത്തില്‍ ചില പുലികളും സിംഹങ്ങളും.....
ദോഹ അമീറിന്റെ കൊട്ടാരത്തിനടുത്തുള്ള 'അല്‍ ബിധ' പാര്‍ക്ക്‌ ആയിരുന്നു സ്ഥലം...കുളിച്ചു കുപ്പായവുമിട്ട് സ്പ്രേ ഒക്കെ അടിച്ച്... മിസ്തുബിഷീം എടുത്ത്‌ പുറത്തേക്കിറങ്ങി...കൂട്ടത്തില്‍ മട്ടന്‍ ബിരിയാണീം അടിച്ച് മയങ്ങികിടക്കുവായിരുന്ന ഗുലുവിനേം എടുത്ത്‌ വണ്ടീലിട്ടു...(ബ്ലോഗന്മാരുടെ അടുത്തോട്ടാണ് പോക്ക് ഏത് ടൈപ്പ് ആള്‍ക്കാരാ എന്നറിയില്ലല്ലോ..ധൈര്യത്തിന് ലവനും കിടക്കട്ടെ...) പോണപോക്കില്‍ ഒരു 'ഫെരാരി'ക്കാരന്‍ അറബി പിറകിലൂടെ വന്നു ഞമ്മടെ 'മിസ്തുബിഷീനെ' ഒന്നു ഓവര്‍ടേക്ക് ചെയ്യാന്‍ ശ്രമിച്ചു...''ടു ലിറ്റര്‍ എഞ്ചിനോടാണോടാ നിന്റെ കളി''... എന്നും പറഞ്ഞു ഒന്നു ചവിട്ടിവിടാന്‍ നോക്കിയതാണ്...പക്ഷെ...'ശൂം'.. എന്നൊരു സൌണ്ട് മാത്രമെ കേട്ടുള്ളു......മുന്നിലും ബാക്കിലും സൈഡിലും ഫെരാരീടെ പൊടിപോലുമില്ല...
അറബി ഓവര്‍ടേക്ക് ചെയ്തുപോയതിന്റെ സൌണ്ട് ആയിരുന്നു ആ 'ശൂം' എന്ന് ഗുലു പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഞാനറിയുന്നത്..........
എന്തായാലും വൈകുന്നേരം അഞ്ചു മണിയായത് കൊണ്ടു അല്‍ ബിധ പാര്‍ക്കിന്റെ സൈഡില്‍ ഒരു പാര്‍ക്കിംഗ് പ്ലേസ് കിട്ടി......അങ്ങനെ സന്തോഷത്തോടെ കീയും കയ്യിലിട്ടു കറക്കി പാര്‍ക്കില്‍ കയറാന്‍ ഒരുങ്ങുമ്പോഴാണ് സെക്യൂരിറ്റിക്കാരന്‍ നേപ്പാളിവന്നു പറയുന്നത്...
''പാര്‍ക്കില്‍ കയറാന്‍ പറ്റില്ല ഇന്നു 'ഫാമിലി ഡേ' ആണ്..''.....!!!!!!!!!!!
(ഒരു അവിവാഹിതന്റെ വിലാപങ്ങള്‍ എന്ന ഒരു പോസ്റ്റ് ഞാന്‍ ഉടന്‍ തന്നെ പുറത്തിറക്കുന്നത് കൊണ്ടു അപ്പോഴത്തെ എന്റെ വികാര വിചാരങ്ങളെ ഞാന്‍ ഇവിടെ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നില്ല...)
ഞാന്‍ ഗുല്‍സാറിനെ ക്രൂരമായി നോക്കി ....അവന് അവന്റെ വൈഫിനെ നാട്ടില്‍ കൊണ്ടു വിടാന്‍ കണ്ട സമയം....അവള്കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ ചുമ്മാ കേറി പോയ്ക്കൂടായിരുന്നോ.....
എന്തായാലും അഞ്ചാറു സെക്യൂരിറ്റിക്കാരുടെ കണ്ണ് വെട്ടിച്ച് ഞങ്ങള്‍ ഞങ്ങള്‍ ജെയിംസ്‌ ബോണ്ടിനെ പ്പോലെ അകത്ത് കയറി....
എനിക്ക് ചില സംശയങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു...ഞാന്‍ ഗുലുവിനോട് ചോദിച്ചു..
''ഒരു ബ്ലോഗറെ കണ്ടാല്‍ എങ്ങിനെ തിരിച്ചറിയാം..??..''
അവന്‍ പറഞ്ഞു..
''കോഴികളുടെ കൂട്ടത്തില്‍ പൂവന്‍ കോഴി,വിദേശികളുടെ കൂട്ടത്തില്‍ ഫിലിപ്പിനോസ്‌ ,ബിരിയാണികളുടെ കൂട്ടത്തില്‍ മട്ടന്‍ ബിരിയാണി എന്നിവ കണ്ടാല്‍ എനിക്ക് തിരിച്ചറിയാം..പക്ഷെ ഒരു ബ്ലോഗറെ കണ്ടാല്‍ തിരിച്ചറിയാന്‍ പറ്റില്ല....''
പക്ഷെ അപ്പോഴേക്കും കുറെ മലയാളികള്‍ ഒരു സ്ഥലത്ത് കൂട്ടം കൂടി നില്ക്കുന്നത് ഞങ്ങള്‍ കണ്ടു....
''ദേ അവരാണോ ബ്ലോഗേര്‍സ് ??''
ഗുലു ചോദിച്ചു...
എന്തായാലും ഞങ്ങള്‍ കേറി മുട്ടി.....
''അല്ല ഈ ബ്ലോ.......''
ചോദിക്കേണ്ടി വന്നില്ല അല്ലാതെ തന്നെ കണ്ടു കുറെ പുലികള്‍...
ആദ്യം തന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചത് മുഹമ്മദ്‌ സഗീര്‍ എന്ന പുലിയെ ആണ് ഫോട്ടോയില്‍ കണ്ടതുകൊണ്ടു വേഗം തന്നെ മനസ്സിലായി...(ആള്‍ ഒരു സിംഹം തന്നെയാണ് .."വക്ഷസ്സാംബുരങ്ങള്‍" എന്ന വാക്കൊക്കെ മലയാള ഭാഷയ്ക്ക് സംഭാവന ചെയ്ത ആളാണ്..ശരിക്കും ഒരു 'ബ്ലുലി' ) ഒരു പുലിയെ കണ്ടു ഞെട്ടിത്തീരും മുന്‍പേ ദാ അടുത്ത പുലി....'ബ്ലോത്രത്തിന്റെ' ജീവാത്മാവും പരമാത്മാവുമായ ആള്‍ സാക്ഷാല്‍ രാമചന്ദ്രന്‍ വെട്ടിക്കാട്ട് .....(ഏഷ്യാനെറ്റിന്റെ ഇന്റര്‍വ്യൂവില്‍ കണ്ട പരിചയമാണ്...സകലമാന ബ്ലോഗന്‍മാരെയും ബ്ലോഗിണികളെയും നന്നാക്കികളയാം എന്ന വിശ്വാസവുമായി ഇറങ്ങിയിരിക്കുകയാണ്...എന്നാലും 'ഞാനൊന്നുമറിഞ്ഞില്ലേ' എന്ന മട്ട്..)....
പിന്നെ രണ്ടുപേര്‍ ചാടിവീണ് തുരു തുരാ പോട്ടം പിടുത്തം തുടങ്ങി....ഞാന്‍ എങ്ങാനും കേറി ഫെയ്മസായോ ദൈവമേ എന്ന് കരുതിയിരിക്കുമ്പോഴാണ്‌ അറിയുന്നത്... ..അവരും ബ്ലോഗന്‍മ്മാര്‍ ആണ്...ഒരാള്‍ 'മോഹനം' ...പിന്നൊരാള്‍ ജുബിന്‍ എന്ന ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍ പുലി (ഉണ്ണുമ്പോഴും ഉറങ്ങുമ്പോഴും ക്യാമറ കൂടെയുണ്ടാകും) ..രണ്ടുപേരും ഇരുന്നും നിന്നും കിടന്നും പോട്ടം പിടുത്തമാണ്..
പിന്നെ ആരെയും ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഒരു മൂലയ്ക്കിരിക്കുന്നു 'ശ്രദ്ധേയന്‍' .......
ശ്രദ്ധെയന്റെ ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു...നോക്കുമ്പോള്‍ നമ്മള് രണ്ടാളും 'കൊയിക്കോട്ടുകാര്‍' ആണ് കിട്ടീലെ...അപ്പോത്തന്നെ ഹിസ്റ്ററീം ജോഗ്രഫീം ഒക്കെ എടുത്തലക്കി...മൂപ്പര് കരിനാക്ക് വളയ്കാഞ്ഞത് ഭാഗ്യം...
'ശാരദ' എവിടെ എന്നാരോ ചോദിക്കുന്നത് കേട്ടത് കൊണ്ടാണ് മെല്ലെ മുടിയെല്ലാം ഒതുക്കി ചുണ്ടില്‍ ഒരു പുഞ്ചിരി ഒക്കെ ഫിറ്റ്‌ ചെയ്തത് ....ഒരു ബ്ലോഗിണി മന്ദം മന്ദം നടന്നു വരുന്നതു സങ്കല്പിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴതാ ബുള്‍ഗാന്‍ താടിയൊക്കെ ഫിറ്റ് ചെയ്തു ഒരാള്‍ വന്നു നില്ക്കുന്നു.....
''ഞാന്‍ ശാരദനിലാവ്...''
എന്നാലും വല്ലാത്തൊരു ചെയ്തതായിപ്പോയെന്നു മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു...
ഒരു ബ്ലോഗിണിയെ ജീവനോടെ കാണാന്‍ ഇനി എത്ര കാത്തിരിക്കണം???....
പിന്നെ കണ്ടത് ഗസല്‍ പ്‌രാന്തന്‍ ഹാരിസിനെ.. ആള്‍ ഒരു സകലകലാവല്ലഭനാണ്....കിടിലന്‍ കവിതകളെഴുതാരുണ്ട് പുള്ളി..ഒട്ടുമിക്ക ഗസലുകളുടെയും കളക്ഷന്‍ ഉണ്ടെന്നു പറയുമ്പോഴും പുള്ളി പറയുന്നു...
''ഒരെണ്ണം പോലും നിങ്ങള്‍ക്ക് കിട്ടുമെന്ന് വിചാരിക്കേണ്ട.....''
കിരണ്‍സ് വന്നതേ ചുണ്ടില്‍ പാട്ടും ഫിറ്റ് ചെയ്താണ്....'മ്യുസിക്കല്‍ ബ്ലോഗ്ഗറാണ് ' വന്നപാടെ റേഡിയോ ഓണ്‍ ചെയ്തു വച്ചപോലെ തുടങ്ങി സംസാരം...'ഈണത്തില്‍'...
കിരണ്‍സ് കൂടി എത്തിയതോടെ സംഗതി ഉഷാറായി...അല്‍പ്പം ശബ്ദമൊക്കെ പൊങ്ങിത്തുടങ്ങി....'ബ്ലോഗലിന്റെ' ശബ്ദം കൂടിയത് കൊണ്ടാവണം...സെക്യൂരിറ്റിക്കാര്‍ പാഞ്ഞെത്തി....
''ഇതു ഫാമിലീസിനു മാത്രം ഉള്ള സ്ഥലമാണ് ...''
''ഫാമിലി ഉണ്ട്...''....
രാമചന്ദ്രനും സഗീറും ഒരു അടിയന്തിരാവസ്ഥ മുന്നില്‍ കണ്ടു കൊണ്ടു ഫാമിലിയെയും കൂട്ടിയാണ് വന്നത്.....
''നിങ്ങള്‍ രണ്ടുപേരുടെ ഫാമിലി മാത്രമെ ഇവിടുള്ളൂ.....ഞങ്ങള്‍ എല്ലാം കാണുന്നുണ്ട്.....അതുകൊണ്ട് ബാക്കിയുള്ളവര്‍ ഇപ്പൊ തന്നെ പുറത്തു പോകണം.....''
മലയാളിയായ സെക്യൂരിറ്റി കര്‍ക്കശ സ്വരത്തില്‍ പറഞ്ഞു...
''എല്ലാ ഇന്ത്യാക്കാരും സഹോദരീ സഹോദരന്മ്മാരാണ് ...അതുകൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ എല്ലാവരും ഒരു ഫാമിലി ആണ്..''. എന്ന് തുടങ്ങി.....'വസുധൈവ കുടുംബകം'.. എന്ന് വരെ പറഞ്ഞു നോക്കി...
പക്ഷെ സെക്യൂരിറ്റി തന്‍ ഒരു അസ്സല്‍ മലയാളി ആണെന്ന് തെളിയിച്ചു...
എല്ലാവരും പുറത്തേക്ക്.....
പിന്നെ നേരെ റോഡ് ചാടി അപ്പുറം ബീച്ചില്‍ പോയി ഇരിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു...(അവിടേം 'ഫാമിലി ഡേ' ആണോ ദൈവമേ എന്ന് മനസ്സില്‍ വിചാരിക്കുന്നുണ്ട്..)
അങ്ങനെ 'കടലിന്നഗാധമാം......(നീലിമയില്‍ എന്ന് പറയുന്നില്ല കാരണം അപ്പോഴേക്കും നേരം ഇരുട്ടായിരുന്നു..) സൌന്ദര്യം' നുകര്‍ന്ന് കൊണ്ടു ഞങ്ങള്‍ ദോഹയിലെ ബ്ലോഗന്മ്മാര്‍ പരസ്പരം പരിചയപ്പെട്ടു....
അപ്പോള്‍ മൂന്നു പേര്‍ കൂടി സംഘത്തിലേക്ക് ചേര്‍ന്നു......ഒരാള്‍ ബ്ലോഗര്‍ 'സ്മൈലി' പിന്നെ സുഹൃത്ത് അസ് ലം ,ഇസ്മായില്‍ .......
എല്ലാവരും സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി.....
പിന്നെ കുറെ പരദൂഷണം.....
പിന്നെ ചെറിയൊരു കൈവശാവകാശ തര്‍ക്കവും നടന്നു....
'നേര്‍ക്കാഴ്ചകള്‍ 'എന്ന ബ്ലോഗ്‌ തന്റെയാണെന്ന് സ്മൈലി... മോഹനത്തിന്റെ പേരിലും കിടക്കുന്നു ഒരു 'നേര്‍ക്കാഴ്ചകള്‍ '.....എന്താ ചെയ്യുക...(അതുകൊണ്ടാണ് വൈകീട്ട് ഞാന്‍ നമ്മുടെ സ്വന്തം 'പെയ്തൊഴിയാതെ' എന്ന പേര് നെറ്റില്‍ തപ്പിയത്....ദാണ്ടേ കിടക്കുന്നു 'പെയ്തൊഴിയാതെ' മൂന്നാലെണ്ണം..!!!)
അതിനിടയില്‍ ഹാരിസ്‌ കയറി 'തലത്ത് അസീസിന്റെ' ഒരു ഗസലും പാടിക്കളഞ്ഞു....
ഗസല് കേട്ടു വഴിയേ പോയ ഒരു പാകിസ്താനി പെണ്ണ് ഹാരിസിനെ കേറി പ്രേമിച്ചു കളയുമോ എന്ന് പോലും ഞങ്ങള്‍ പേടിച്ചിരുന്നു........പിന്നെ ഞാന്‍ ക്രൂരമായി നോക്കിയതുകൊണ്ട് മാത്രം ആ പെണ്ണ് പോയി.....
പിന്നീട് ബൂലോഗത്ത് നടക്കുന്ന സംഭവവികാസങ്ങളും, പഴയ വീരകഥകളും, എങ്ങനെ തല്ലു കിട്ടാതെ ബ്ലോഗാം എന്നതും എല്ലാം ഉള്‍പ്പെട്ട തകര്‍പ്പന്‍ ചര്‍ച്ച നടന്നു........
(അമ്മയാണെ....ഒരു ദോഹ കോക്കസ് ഉണ്ടാക്കാന്‍ ഞങ്ങള്‍ ഒരിക്കലും ശ്രമിച്ചിട്ടില്ല...)
അങ്ങനെ 'അഖിലദോഹ ബ്ലോഗര്‍മ്മാരെ സംഘടിക്കുവിന്‍ ' എന്ന മുദ്രാവാക്യവും വിളിച്ച്...അവഗണിക്കാനാവാത്ത വയറിന്റെ വിളി കാരണം 'ദോഹ മീറ്റ് 2009' അവസാനിപ്പിച്ചു..(അപ്പൊ 2007 ലും 2008 ലുമൊക്കെ മീറ്റു നടന്നിരുന്നോ എന്ന് എന്നോടുചോദിക്കരുത്.... അത് സഗീറിനോട് ചോദിച്ചാല്‍ മതി..)..
തിരിച്ചു പോകുമ്പോഴേക്കും ഹാഫ് ബ്ലോഗനായിരുന്ന ഗുല്‍സാര്‍ ഒരു ഫുള്‍ ബ്ലോഗനായി മാറിയിരുന്നു.....
അങ്ങനെ ദോഹാകടപ്പുറത്തെ ബ്ലോഗ് ഉച്ചകോടിക്ക് പരിസമാപ്തിയായി....

വാല്‍കഷണം...
തിരിച്ചു വരുമ്പോള്‍ 'ഹമീല്‍' റെസ്റ്റോറണ്ടില്‍ കയറി ചിക്കന്‍ ചില്ലി അടിച്ചോണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ അതാ പിന്നില്‍ വെട്ടിക്കാട് വീണ്ടും....'ബ്ലോത്രം' എന്നെ ഇന്റര്‍വ്യൂ ചെയ്യണോ മറ്റോ വന്നതാണെന്ന് കരുതി ഒന്നു ഞെട്ടി....
''ഇവിടെ..??''
''ഹേയ് ഞാന്‍ ഫുഡ്‌ പാര്‍സല്‍ വാങ്ങിക്കാന്‍ വന്നതാ...വൈഫും കുട്ടികളും കാറിലുണ്ട്‌.....''
അങ്ങിനെ ബ്ലോഗര്‍മാര്‍ക്കും വിശക്കും എന്ന വലിയ പാഠവും പഠിച്ച്...തിരിയെ വീട്ടില്‍ പോയി കിടന്നുറങ്ങി..!!

18 August 2009

ജയകൃഷ്ണനും ക്ലാരയും പിന്നെ മഴയും...



അന്നു കാലം തെറ്റി പെയ്ത ആ മഴയില്‍ ജനലഴികളിലൂടെ പുറത്തേക്കു നോക്കുമ്പോള്‍ ജയകൃഷ്ണന്റെ മനസ്സ് നിറയെ ക്ലാര മാത്രമായിരുന്നു....
ഊഷര ഭൂമിയിലേക്ക് വേനല്‍ മഴയായി പെയ്തിറങ്ങിയ ക്ലാര...
ക്ലാര മഴയുടെ രതിഭാവമാണ്...
മേഘങ്ങള്‍ പൂത്തുലയുമ്പോള്‍ മനസ്സിലേക്ക് പറന്നിറങ്ങുന്ന ക്ലാര...
മഴയുടെ മനസ്സായിരുന്നു ക്ലാരയ്ക്ക്‌..എവിടെനിന്നോ ആരംഭിച്ച്..എവിടെയോ പോയ് മറയുന്ന മഴയുടെ പിടിതരാത്ത ഭാവങ്ങള്‍..
പത്മരാജന്‍ എന്ന സംവിധായകനെ മലയാളികള്‍ അറിയുന്നത് തീഷ്ണമായ മാനുഷിക ഭാവങ്ങള്‍ സൌന്ദര്യ വല്‍ക്കരിച്ച് ഹൃദയങ്ങളിലേക്ക് കുത്തിയിറക്കുന്ന ഒരു മാന്ത്രികനായാണ് ....... തൂവാനത്തുമ്പികളിലെ ക്ലാര പ്രേക്ഷക ഹൃദയങ്ങളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്നതും ആ മാന്ത്രികത കൊണ്ടു തന്നെ..
ജീവിതം ആഘോഷിച്ചു തീര്‍ക്കുന്ന ജയകൃഷ്ണനും അയാളിലേക്ക് മഴയായി പെയ്തിറങ്ങിയ ക്ലാരയും...
മലയാളികളുടെ സദാചാരമൂല്യങ്ങളിലേക്ക് ഒരു തൂലികയും ക്യാമറയുമായി പടികയറിവന്ന പത്മരാജന്‍ ..രതിയുടെയും പ്രതികാരത്തിന്റെയും പരിചിതമല്ലാത്ത മുഖങ്ങള്‍ മലയാളിമനസ്സില്‍ കോരിയിട്ടു പോയപ്പോള്‍, അതില്‍ മനസ്സില്‍ എന്നും മായാതെ നില്ക്കുന്നു ക്ലാരയും ജയകൃഷ്ണനും...
മഴ ഉന്മാദിയാണ് ..വരണ്ട മണ്ണിന്റെ ഊര്‍വരതയിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്ന പ്രണയത്തിന്റെ, കാമത്തിന്റെ മഴ..ജയകൃഷ്ണന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ക്ലാര വരുന്നതും ഒരു മഴയത്താണ്...പതിയെ വന്നു പതിയെ പതിയെ ഒരു മഹാമാരിയായി ക്ലാര ജയകൃഷ്ണന്റെ മനസ്സിലേക്ക് പെയ്തിറങ്ങുകയാണ് ...ഒടുവില്‍ പതുക്കെ വിദൂരതയിലേക്ക് മായുമ്പോഴും പെയ്തൊഴിയാത്ത ഒരു മഴക്കാലം ജയകൃഷ്ണന്റെ മനസ്സില്‍ ബാക്കി വച്ചാണ് ക്ലാര പോകുന്നത് ....
ഒടുവിലൊരു സായാഹ്നത്തിന്റെ അന്ത്യയാമങ്ങളില്‍ എപ്പോളോ ആ കുന്നിന്‍ മുകളിലെ മരച്ചുവട്ടില്‍ വച്ചു ക്ലാര പറയുന്നുണ്ട് ....
"ബന്ധിക്കപ്പെട്ട ചങ്ങലയോട് ചേര്‍ന്നു നില്ക്കുന്ന ഉണങ്ങാത്ത മുറിവായി നില്‍ക്കാനാണ് എനിക്കിഷ്ടം" എന്ന്...
അതെ, ഉണങ്ങാത്ത ഒരു മുറിവ് മനസ്സില്‍ അവശേഷിപ്പിച്ചു തന്നെയാണ് ക്ലാര പോകുന്നത്..
കഥാപാത്രസൃഷ്ടിയുടെ മാസ്മരിക സൌന്ദര്യം പ്രേക്ഷകനില്‍ അവശേഷിപ്പിച്ചു കടന്നുപോയ പത്മരാജന്‍ ഇന്നും നമ്മെ വേട്ടയാടുന്നത് ക്ലാരയിലൂടെയും ജയകൃഷ്ണനിലൂടെയും നാമറിയുന്നു...
ഇനിയും വര്‍ഷങ്ങള്‍ പെയ്തൊഴിഞ്ഞാലും ക്ലാര ഇവിടെയുണ്ടാകും...
കാരണം ക്ലാര മഴയാണ്...

17 August 2009

കാശിയില്‍ എത്താത്ത ഒട്ടകങ്ങള്‍........




എന്റെ സുഹൃത്ത് അനൂപ്‌ ഇന്നലെ ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞു
....എടാ ഏതായാലും നീ ബ്ലോഗ് ഒക്കെ തുടങ്ങിയതല്ലേ ചുമ്മാ ഒരു കഥ ഒക്കെ എഴുത്.........
പിന്നേ...ഇവിടെ കൊടികെട്ടിയ എഴുത്തുകാര്‍ വരെ ആശയ ദാരിദ്ര്യം കൊണ്ടു എഴുത് നിര്‍ത്തിയിരിക്കുകയാണ് പിന്നല്ലേ ഈ ഞാന്‍ .....അപ്പോള്‍ അവന്‍ പറഞ്ഞു .
...ആശയം ഞാന്‍ തരാം.....
എന്നാല്‍ പറ.....ഞാനും ഉഷാറായി......
നീ ഒട്ടകം കാശിക്കു പോയ കഥ എഴുത്ത്.......
എനിക്ക് ശരിക്കും അവനെ തല്ലികൊല്ലനാണ് തോന്നിയത് ഒരു യുവ ബ്ലോഗനെ മുളയിലേ നുള്ളാനുള്ള പരിപാടി ആണ്..
എന്തായാലും അപ്പോളവനെ രണ്ടു ചീത്തയും വിളിച്ചു ആശ്വസിച്ചു......
പക്ഷെ...പിന്നെയാണ് ആ ആശയത്തിന്റെ അപാര സാധ്യതകള്‍ ചിന്തിച്ചത്....
ഒട്ടകം ....
എന്തായാലും കഥയൊന്നും എഴുതിയില്ലെങ്കിലും ഞങ്ങള്‍ പാവം പ്രവാസികളെ ഉപമിക്കാന്‍ ഒട്ടകത്തോളം പറ്റിയ വേറൊരു മൃഗം ഇല്ല...
ഒരിക്കലും കാശിയില്‍ എത്താത്ത ഒട്ടകം...
മൂന്നു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്പ് എന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്ത് ജര്‍മന്‍കാരന്‍ ആയ Karsten Lüders ഒരു illustration കാണിച്ചു തന്നതോര്‍ക്കുന്നു ...അതില്‍ middle east ലേക്ക് എത്തുന്ന ആളുകള്‍ ഒട്ടകം ആയി പരിണമിക്കുന്ന ചിത്രങ്ങള്‍ മനോഹരമായി വരച്ചു ചേര്‍ത്തിരുന്നു.....മാസങ്ങളും വര്‍ഷങ്ങളും കഴിയുമ്പോള്‍ പതിയേ പതിയെ ഒട്ടകങ്ങള്‍ ആയി പരിണാമം സംഭവിക്കുന്നവര്‍.....
ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍ ഏത് അവസ്ഥയില്‍ ആണ്??
ഒരു ഒട്ടകം ആയി മാറി കഴിഞ്ഞുവോ?.........
നാട്ടില്‍ പ്രവാസികളെ വിളിക്കുന്ന ഒരു വാക്ക് ഉണ്ട്.....
കറവ പശുക്കള്‍ എന്ന്......
ഒട്ടകങ്ങള്‍ എന്നല്ലേ ശരിയായ വിളിപ്പേര്‍..??
കാശിക്കു പോകാന്‍ വേണ്ടി തയ്യാറെടുത്തു നടക്കുന്ന ഒരുപാടു ഒട്ടകങ്ങളെ എനിക്ക് അറിയാം...
അതില്‍ ഒരു ഒട്ടകം കുറച്ചു നാള്‍ മുന്പ് പറയുകയുണ്ടായി...
ഇവിടെ ആദ്യം വന്നപ്പോള്‍ കരുതിയത്‌ രണ്ടോ മൂന്നോ വര്‍ഷം നിന്നു പിന്നെ നാട്ടില്‍ തിരിച്ചുപോവാം എന്നാണ്....പക്ഷെ എല്ലാം കൂടി അഞ്ചാറ് വര്‍ഷമായി ..
സഹോദരിമാരുടെ വിവാഹം ഒക്കെ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ സ്വന്തം വിവാഹം മറന്നു ..........പിന്നെ മുടിയില്ലാത്ത തലയും ഉള്ളമുടിയിലെ നരയുമായി പെണ്ണ് കെട്ടും പോഴേക്കും സമയം വൈകിയിരുന്നു ...പിന്നെ സ്വന്തം ജീവിതം.....കുട്ടികള്‍ ആവുമ്പോഴേക്കും നാട്ടില്‍ പോകാം എന്ന് കരുതി.....പിന്നെ അവര്‍ വലുതാവുമ്പോള്‍ വിദ്യാഭ്യാസം നാട്ടില്‍ കൊടുക്കാം എന്ന് കരുതി .....ഇപ്പോള്‍ അവര്‍ വിദ്യാഭ്യാസവും കഴിഞ്ഞു ജോലിയും ആയി.......പക്ഷെ ഞാന്‍ ഇപ്പോഴും ഇവിടെത്തന്നെ....
അവരുടെ വിവാഹവും ഞാന്‍ തന്നെ നടത്തേണ്ടേ..????..
കാരണം അദ്ദേഹം ഒരു ഗള്ഫ്കാരനാണ് ........
ഇനി നിങ്ങള്‍ പറയൂ......
ഈ ഒട്ടകം എപ്പോള്‍ കാശിക്കു പോകും..????
waiting for godot.........

മനസ്സിലെ വേനല്‍ മഴ ........

മഴയെ കുറിച്ചു പറഞ്ഞാല്‍ ഒരിക്കലും തീരില്ല.
ഇന്നെലെ ഞാന്‍ കുറച്ചു നേരം ഇരുന്നാലോചിച്ചു ഏതാണ് മനസ്സില്‍ നിന്നും മായാത്ത മഴയുടെ മുഖം? സുഖമുള്ള നൊമ്പരം എന്ന് മഴയെ കുറിച്ചു കവികള്‍ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.എന്തായാലും നൊമ്പരങ്ങള്‍ അടര്‍ന്നു വീഴാന്‍ വെമ്പി നില്ക്കുന്ന ഈ മനസ്സില്‍ മഴയെങ്കിലും അല്പം സുഖമുള്ള ഒരു ഓര്‍മയായി തീരട്ടെ....
ഒരു ഒന്നാം വര്‍ഷ പ്രീഡിഗ്രീക്കാരന്റെ പരിഭ്രമവുമായി പൂത്തു നില്ക്കുന്ന ഗുല്‍മോഹര്‍ മരങ്ങള്‍ നിവര്‍ത്തിയ റോഡിലൂടെ ആദ്യമായി ആ കുന്നിന്റെ മുകളിലേക്ക് ,എന്റെ ആദ്യ കലാലയത്തിലേക്ക് പതുക്കെ കയറിപോകുമ്പോള്‍ അന്ന്‌ മനസ്സ് വല്ലാതെ തുടിച്ചിരുന്നു...
അന്നും മഴപെയ്തിരുന്നു....അനുസരണയില്ലാത്ത വികൃതിക്കുട്ടിയെപ്പോലെ അന്നാ മഴയും കാറ്റും എന്റെ കുടയ്ക്ക് വേണ്ടി ചിണുങ്ങി...കുന്നിന്‍ മുകളിലെ മഴ കമിതാക്കള്‍ക്ക് മാത്രം വേണ്ടി ആരോ സമര്‍പ്പിക്കുന്നതാണെന്ന് പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്‌ ...കെമിസ്ട്രി ലാബിന്റെ പൊട്ടിയ ജനല്‍ പാളികളിലൂടെ അകത്തേക്ക് കയറാന്‍ വെമ്പിയ ആ മഴയ്ക്ക് ഒരു കൌമാരക്കാരന്റെ മനസ്സു ശരിക്കും അറിയമായിരുന്നിരിക്കണം....
കാന്റീനിലെ ദിവാകരേട്ടന്‍ നന്നായി പാടുമായിരുന്നു...നേര്‍ത്ത ചാറ്റല്‍ മഴക്കിടെ ദിവാകരേട്ടന്റെ ശബ്ദം ലൈബ്രറിയിലെ വടക്കേമൂലയിലെ ചാരുബെഞ്ചിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തിയിരുന്നു....ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സുന്ദരമായ നിമിഷങ്ങളില്‍ ഒന്നിലായിരുന്നിരിക്കണം ഞാനപ്പോള്‍......അന്ന് കാറ്റാടി മരങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ പൊഴിഞ്ഞു വീണിരുന്ന ആ‍ മഴത്തുള്ളികളാണോ എന്നെയിപ്പോഴീ ഊഷര ഭൂമിയില്‍ നിന്നും ആ‍ കുന്നിന്‍ മുകളിലേക്ക് വലിച്ചുകൊണ്ടപോകുന്നത്?...അറിയില്ല...പക്ഷെ, ശീതീകരിച്ച ഈ മുറിക്കുള്ളില്‍ എന്റെ മനസ്സിലിപ്പോള്‍ ആ‍ കുന്നിന്‍ ചെരിവും അവിടത്തെ ഉറവവറ്റാത്ത സൌഹൃദങ്ങളും മാത്രമേയുള്ളൂ......എന്റെ മനസ്സിലെ നൊമ്പരത്തിന്റെ മഴ ഈ കുന്നിന്‍ചെരിവിലെ റോഡിലാണ് പൊഴിഞ്ഞു വീഴുന്നത്...മാര്‍ച്ച്‌ മാസത്തിന്റെ അവസാന നാളുകളിലെപ്പോഴോ കാലം തെറ്റി പെയ്ത ആ‍ മഴ...... ഒരു പക്ഷെ ആ‍ മഴയ്ക്കറിയാമായിരുന്നിരിക്കണം, ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുകളില്‍ അപ്പോള്‍ യാത്രാമൊഴിയുടെ നേര്‍ത്ത  തുള്ളികള്‍ ഊറിക്കൂടുകയായിരുന്നു എന്ന് ....അന്ന് നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ ആ‍ കലാലയത്തിന്റെ പടിയിറങ്ങുമ്പോള്‍ വരണ്ട മണ്ണിലേക്ക് പെയ്തിറങ്ങിയ ആ‍ വേനല്‍ മഴയുടെ ഗന്ധം ഒരിക്കലും മനസ്സില്‍ നിന്നും മായ്ച്ചുകളയാന്‍ കഴിയില്ല....അന്ന് പതിയെ ആ‍ കുന്നിറങ്ങുമ്പോള്‍ പിറകോട്ടു തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോള്‍ കണ്ടത് ദൂരെ ചക്രവാളത്തിനടുത്തേന്നോണം വിദൂരതയിലേക്ക് മിഴികള്‍ പാകി നില്ക്കുന്ന ആ‍ ആല്‍മരം മാത്രമായിരുന്നു......ഓര്‍മകള്‍ക്ക് എന്ത് സുഗന്ധം അല്ലേ?? ഇതെല്ലാം വായിച്ചിട്ട് ഇയാള്‍ക്കെന്താ വട്ടാണോ എന്ന് ചോദിക്കരുത്....ഇതൊക്കെ വട്ടാണെങ്കില്‍....ഞാന്‍ സമ്മതിക്കുന്നു എനിക്കിത്തിരി വട്ടുണ്ട്.... :) :)

v